غوطه در آب

کتاب خود من بود، بازایستادن قلبم از تپش بود، حافظه‌ام بود، همان که مانند میگرنم هیچ‌کس نمی‌بینیدش، نقطه‌ای دردناک در چشمم، ولی تبدیل به کاغذ خواهد شد، با صحافی، در زمرۀ کتاب‌های تازه درخواهد آمد و -اگر بتوانم بدون ترس در آب غوطه بخورم- جان تازۀ کسی خواهد شد و صدای آلیوشا و گریۀ کاتنکا در این جان نفوذ خواهد کرد و آن را خواهد ساخت. امروز به فکرم رسید که: «این شبیه به همان بیشه‌زار است. بله، بله، بیشه‌زار غان، که نوک درختانش الان در آسمان خش‌خش می‌کند و بعدها به هیزم تبدیل می‌شود و بعد در اجاق می‌سوزد و کسی را که به آتش سوزان خیره شده است گرم خواهد کرد.»